A CHAT WITH JESUS CHRIST

Jesus: Hello. Did you call me?

Man: Called you? No. Who is this?

Jesus: This is Jesus. I heard your prayers. So I thought I will chat.

Man: I do pray. Just makes me feel good. I am actually busy now. I am in the midst of something.

Jesus: What are you busy at? Ants are busy too.

Man: Don’t know. But I can’t find free time. Life has become hectic. It’s rush hour all the time.

Jesus: Sure. Activity gets you busy. But productivity gets you results. Activity consumes time. Productivity frees it.

Man: I understand. But I still can’t figure out. By the way, I was not expecting YOU to buzz me on instant messaging chat.

Jesus: Well I wanted to resolve your fight for time, by giving you some clarity. In this net era, I wanted to reach you through the medium you are comfortable with.

Man: Tell me, why has life become complicated now?

Jesus: Stop analyzing life. Just live it. Analysis is what makes it complicated.

Man: why are we then constantly unhappy?

Jesus: Your today is the tomorrow that you worried about yesterday. You are worrying because you are analyzing. Worrying has become your habit. That’s why you are not happy.

Man: But how can we not worry when there is so much uncertainty?

Jesus: Uncertainty is inevitable, but worrying is optional.

Man: But then, there is so much pain due to uncertainty.

Jesus: Pain is inevitable, but suffering is optional.

Man: If suffering is optional, why do good people always suffer?

Jesus: Diamond cannot be polished without friction. Gold cannot be purified without fire. Good people go through trials, but don’t suffer. With that experience their life become better not bitter.

Man: You mean to say such experience is useful?

Jesus: Yes. In every term, Experience is a hard teacher. She gives the test first and the lessons afterwards.

Man: But still, why should we go through such tests? Why can’t we be free from problems?

Jesus: Problems are Purposeful Roadblocks Offering Beneficial Lessons (to) Enhance Mental Strength. Inner strength comes from struggle and endurance, not when you are free from problems.

Man: Frankly in the midst of so many problems, we don’t know where we are heading.

Jesus: If you look outside you will not know where you are heading. Look inside. Looking outside, you dream. Looking inside, you awaken. Eyes provide sight. Heart provides insight.

Man: Sometimes not succeeding fast seems to hurt more than moving in the right direction. What should I do?

Jesus: Success is a measure as decided by others. Satisfaction is a measure as decided by you. Knowing the road ahead is more satisfying than knowing you rode ahead. You work with the compass. Let others work with the clock.

Man: In tough times, how do you stay motivated?

Jesus: Always look at how far you have come rather than how far you have to go. Always count your blessing, not what you are missing.

Man: What surprises you about people?

Jesus: When they suffer they ask, “why me? When they prosper, they never ask “Why me” Everyone wishes to have truth on their side, but few want to be on the side of the truth.

Man: Sometimes I ask, who I am, why am I here. I can’t get the answer.

Jesus: Seek not to find who you are, but to determine who you want to be. Stop looking for a purpose as to why you are here. Create it. Life is not a process of discovery but a process of creation.

Man: How can I get the best out of life?

Jesus: Face your past without regret. Handle your present with confidence. Prepare for the future without fear.

Man: One last question. Sometimes I feel my prayers are not answered.

Jesus: There are no unanswered prayers. At times the answer is NO.

Man: Thank you for this wonderful chat. I am so happy to start the day with a new sense of inspiration.

Jesus: Well. Keep the faith and drop the fear. Don’t believe your doubts and doubt your beliefs. Life is a mystery to solve not a problem to resolve. Trust me. Life is wonderful if you know how to live.

Man: Thank you so much.

Jesus: You are always welcome. Have a good day my friend.
" Always remember, God's Word is the Word for YOU ".


Reference: FB post. Credits to the maker.

MESSAGE OF HIS HOLINESS
POPE BENEDICT XVI
FOR THE 45th WORLD COMMUNICATIONS DAY

Truth, Proclamation and Authenticity of Life in the Digital Age

June 5, 2011

Dear Brothers and Sisters,

On the occasion of the 45^th World Day of Social Communications, I would like to share some reflections that are motivated by a phenomenon characteristic of our age: the emergence of the internet as a network for communication. It is an ever more commonly held opinion that, just as the Industrial Revolution in its day brought about a profound transformation in society by the modifications it introduced into the cycles of production and the lives of workers, so today the radical changes taking place in communications are guiding significant cultural and social developments. The new technologies are not only changing the way we communicate, but communication itself, so much so that it could be said that we are living through a period of vast cultural transformation. This means of spreading information and knowledge is giving birth to a new way of learning and thinking, with unprecedented opportunities for establishing relationships and building fellowship.

New horizons are now open that were until recently unimaginable; they stir our wonder at the possibilities offered by these new media and, at the same time, urgently demand a serious reflection on the significance of communication in the digital age. This is particularly evident when we are confronted with the extraordinary potential of the internet and the complexity of its uses. As with every other fruit of human ingenuity, the new communications technologies must be placed at the service of the integral good of the individual and of the whole of humanity. If used wisely, they can contribute to the satisfaction of the desire for meaning, truth and unity which remain the most profound aspirations of each human being.

ASH WEDNESDAY: What about it?

Ash Wednesday ngayon diba? O nagsimba ka ba? Once a year lang naman to eh, kaya sana bigyan mo naman ng oras. Anyway, ang iseshare ko ngayon sa inyo ay ang homily ni Father kanina sa mass, hindi ko maalala yung pangalan nung pari pero basta sa Our Lady of Mt. Carmel Parish yun dito sa QC.

Bakit ash? Bakit putik pa daw ang kailangan ilagay sa noo ng mga tao?

May dalawang sinisimbolo daw ang Ash ayon kay Father:

Una, sabi nga sa isang famous Biblical line: ‘In Ash we are made of, and to it we shall return”, basta something like that. Diba ang ash ay black, na nagpapaalala satin ng lupang ating tinatapakan. Sa putik tayo ginawa ng Diyos, at dun din daw tayo babalik. Dapat mangibabaw ang pagkakapantay-pantay ng tao dahil pare-pareho lang tayong gawa sa putik.

Pangalawa, nirerepresent daw nito ang pagtanggap natin na tayo’y lagi na ring nadudungisan ng kasalanan. Lahat tayo’y may mga nagawang kasalanan, kaya naman sa pagpapalagay natin ng ash sa noo, ipinapakita lamang nito na tinatanggap natin ang ating pagkakasala at handa natin itong pagsisihan ngayong panahon ng Lent.

Eh ano nga ba ang Lent?

May tatlong bagay na BEST na magrerepresent sa Lent at ito ay Prayer, Alms-giving at Fasting.

Sa prayer, katulad ng ating mga ginagawa sa araw-araw, mas kailangan nating magmuni-muni at mas mahabang pakikipagusap kay God, at sa pamamagitan nito, mas maalala natin na walang nakahihigit at wala ring mas mababa sa atin sa paningin ng Diyos. Maiisip natin na pantay-pantay ang dignidad ng bawat isa sa atin, kaya wala dapat na nanglalamang sa kapwa.

Sa alms-giving naman, hindi lang ito basta pagbibigay ng barya sa mga nanglilimos, o kaya ay pagkain sa mga mahihirap. Ang tunay na meaning nito, ay paglalaan natin ng oras sa mga nangangailangan, tulad ng mga kaibigan natin na may problema, mga bilanggo na kailanma’y hindi na dinalaw ng pamilya nila, at marami pang iba.

Lastly, ang fasting daw ay hindi pagda-diet (tinamaan ako dito ah, hehe...), hindi ito tungkol sa hindi pagkain, o pagbabawas ng pagkain. Dapat may sacrifice, at magkakavalue lamang ang sacrifice kung yung pagkain na hindi mo ikakain, ay ibibigay mo na lang sa mas nangangailangan. Yan ang tunay na meaning ng fasting.

Sana nga ay makapagreflect tayo sa blog entry kong ito. Have a peaceful Lenten season everyone! God bless!

Mga bagay na importante sa buhay.

Haay, ang bilis talaga ng panahon.

Matatapos na si 2008. Time to welcome 2009! :)

Have a better LIFE but do not change the way it is really meant to be.

It’s been a while din, and now, were still on the roll struggling this second semester of our First year.
More quizzes to come,
More recitation to prepare for and

More pressure to encounter.

Pero hindi lang studies ang buhay. Maybe we are all busy sa paghahasa ng kaalaman sa course na kinuha naten, pero hindi lang naman un ang dapat nateng alagaan eh, because in life, there are 3 things we should look at with… these are: GOD, Family and Friends.

Why God?

Siguro naman alam natin lahat na WE ARE NOTHING WITHOUT HIM… and that’s it! Sabi ko nga sa isa kong comment sa blog ng kaibigan ko, “Maybe your friends know your problems alone, but God knows everything..” , na kahit na ipagsambulat pa natin ang problema natin sa iba, Siya pa rin ang nakakaalam kung gaano tayo nasasaktan o nasisiyahan sa buhay natin. Agree!? Hmmm.., At ska, sa studies naten, hindi ba’t mas naging malapit tau sa kanya nitong college cause we keep on praying na ipasa tau sa mga tests natin in our courses? Pero sana, kung gano tayu magdasal sa kanya para humingi ng pabor, dapat MAS marami ang dasal ng thanksgiving naten sa lahat ng blessings we are receiving from HIM.

God is an invisible soul.

All invisible soul always stays besides us.

Therefore, God always stays beside us.

Why Family?

From our psych class, we learned na ang pamilya ang sentro ng pagkatao naten – kung ano man tayo ngayon ay may epekto sa karanasan naten with our family, kaya don’t ever blame yourself with why you act that way, kase nasa foundation mo yan nung bata ka pa. Hindi rin naman tama na basta mo na lang hayaan ang mga problemang nararansan ninyo within ur family, kaya nga sabi ni Lilo ng Lilo and Stitch – “Ohana means family, Family means nobody gets left behind… or forgotten.” Dapat as a member of it, you must work out to overcome ALL trials that come in ur lives at dapat walang iwanan, at laging may suporta from each other.

Kung iniisip mo na “hayaan mo na sila… aus lang!, di bale ng puro problema kami ngayon, basta ang saken, makatpos ng studies at makapagbuo ng sarili kong pamilya” and promising na you wont make this problems happen again with the family your gonna live with.. I tell you… you wont be happy as you expect it. Alam mo kung baket?.. Kasi nakatatak na sa dugo mo na may maiiwan kang pamilya na kinalakihan mo at kung saan ka nabuo, at hindi mo matitiis na hindi sila balikan dahil sila ang UGAT ng iyong pagkatao. (very inspiring diba?! )

Why Friends?

Sa kabila ng lahat, hindi lang pamilya ang lagi mong kinakapitan at kinukuhaan ng lakas ng loob, kasi sa paglabas mo pa lang ng bahay, may mga taong mamemeet mo at makakasama mo sa ibat ibang activities sa labas – they are your friends. Sa college life naten, all of us will meet new people to live with, and hindi ganun kadali un sa mga taong first time na makaranas ng transferring to another school. (like me!) kaya ang tendency nila (or namen) is still to rely on the people you've known before, kase para sayo (samen), stable na ang trust na ibinibigay mo sa kanila compared to those people na your getting to know well pa. I guess it's normal (but im getting used to it). At saka, sa college, wala pa ata akong nakikilala na hindi kalianman nakikikopya ng assignment or even humingi lang ng tulong from their classmates. Kasi sabi nga, “sino pa bang magtutulungan, kundi tayo-tayo rin lang,.”. Without them, your totally half-dead.

Why is there no LOVELIFE?

(kase wala ako nun ! .. haha.. baka di lang ako makarelate.. JOKE!)

Syempre hindi na to mawawala sa kabataan natin ngaun. Pero let me tell you this, our age (16-19), mas normal ang walang GF/BF, kase according to studies DAW, ang age na nagrerange sa gantong mga age normally focuses on studies muna, and kung may relationship to form, it should be friends or just M.U. haha.. o diba.. kaya wag na magwori kung single. (Pero hindi din. :( haha kinontra sarili eh no? )

“Singleness does not mean having no one, rather its having close to everyone…”

Have fun with every minute of your life!

Give time and fairness on each of these factors..

And you’ll have a healthy life.

An Experience with Lady of La Naval

Date: October 12, 2008

Place: Sto. Domingo Church, Quezon City



One Sunday, hindi namin alam kung san kami sisimba kasi kaarawan ng ate ko, pero maya maya, nakapagdecide na din kaming sumimba sa Sto. Domingo Church sa QC. Kase balita ko, piesta daw dun, at isa pa, that will be the first time na makasimba ako dun. I am expecting na isang simpleng misa lang ang maaabutan namen. But, at around 6:00 in the evening, pagdaan namen sa Quezon Avenue, nakasara ang road kase may procession. Nagulat talaga ako kase first time ko na makakita ang procession sa manila. And as we approach the street, napilitan na kami bumaba sa isang kanto dahil sa sobrang dami ng sasakyan eh walang parking lot sa paligid.

Sa bungad pa lang ng simbahan ay nandun na ang mga tao sa mga tindahan sa paligid habang hinihintay ang mga santo at ang may Feast Day na birhen. Hindi ko akalain ang dami ng tao, mas marami pa nga ang mga nagbebenta ng mga umiilaw na laruan at mga palamigan, katabi pa ang ambulansya kung sakaling may mga manghimatay o masugatan ay may handang rumesponde. Habang naglalakad kami papunta sa simbahan, narealize ko, “oo nga pala, Maynila nga pala to kaya maraming tao.. hahaha.. :-)”

Pagpasok ko sa loob, 10 times pa pala nung mga tao sa labas ang dami, as in, approximately mga 8000+ ang bilang nila. Pero nagpumilit pa rin kami makapunta sa gitna para hintayin ang birhen. Mga 45 minutes lang naman kami naghintay na nakatayo sa may parteng gitna ng simbahan. Buti na lang nag-shower ako bgo pumunta, hindi muna ako pinawisan, pero 20 mins of waiting, nagsimula ng uminit ang paligid sa pakiramdam ko, at masama pa nito, wala kaming dalang pamaypay man lang, kaya papel ang gamit namen. Hindi pa rin sapat yun para maalis ang ramdam naming init, dahil sa panay na panay na imik ng mga tao, lalo pang uminit. Ganito lang naman kahirap maghintay. Ngunit… napakaimportanteng simbolo dahil sa ito ay imahe ni Mama Mary.

Pero sino nga ba ang hinihintay namin sa loob ng simbahan? At baket nga ba ganun na lang sya dumugin ng mga tao? na para bang tulad sa Nazareno, na halos hindi na makagalaw dahil sa dami ng tao.

Ang pangalan ng image ni Mama Mary na hinihintay namen ay OUR LADY OF THE MOST HOLY ROSARY OF LA NAVAL DE MANILA, this year ang ika-101 anibersaryo nito sa simbahang iyon. Dito pa lang mapatutunayan na dinadayong talaga ng mga tao ang birhen taon-taon para magbigay-pugay sa kanya.

O heto na at dumating na nga ang image ni Mama Mary, at sa pagpasok pa lamang nito, sumigaw na ang lahat ng tao sa loob ng simbahan, habang ang bawat isa sa kanila ay nagwawagayway ng kanilang mga panyo bilang pakita ng malakas na debosyon sa birhen. Kasabay pa nito ang malakas na putukan at fireworks sa labas. Pati na rin ang paghahagis ng mga petals ng rose mula sa itaas ng simbahan. Ang iba pa nga ay nagsitayuan na sa mga pews makita lamang ang birhen. Kinukuhaan ng litrato ang bawat pagdaan ng birhen patungong altar. Samantalang ang iba naman ay halos lumuha sa pagkakita rito, dahil na rin siguro sa pagiging mirakulo ng imahe. Kasabay ng pagpasok ng birhen ang pagtugtog ng brass band mula sa labas at ang pagkanta ng isang malaki at magaling na grupo ng choir ng simbahan.

Siguradong kung ikaw ang nasa lagay ko’y mangingilabot ka sa tuwa na kahit napakaraming kasalanan ng mga taong ito, heto pa rin tayo at hindi tumitigil sa pagmamahal natin sa Diyos pati na kay Mary. Maiisip mo rin na kahit sino pang artista ang itapat sa kanya ay walang-wala kung pagtitili ang paguusapan. Tumaas talaga ang balahibo ko sa sobrang touch sa mga nangyari.

Ang damit ng birhen ay para bang ginto sa kinang. Ang bawat tama ng ilaw sa mukha ng birhen ang lalo pang nagpapakinang sa korona nito sa ulo. Putting puti ang kanyang mukha na napakaaliwalas. Pati ang rosaryong hawak nito ay nangingintab na parang mga binilog na ginto. Ang damit niya’y sadyang kay kinang na may mga pino at nakakasilaw sa ganda. Hawak nito ang kanyang Anak na si Hesus, na singkintab ang damit ng sa kanyang ina. Sa unahan ng birhen ang mga anghel na wari mo’y tumutugtog sa galak.

Nakakapangilabot hindi ba?! Kwento pa lamang ito, at wala sa kalingkingan sa sayang naramdaman ko ng makaexperience ng ganito. Napawi ang pagod ko sa pag-iintay, lalo na ng tumapat ang birhen sa tapat ko. Nakalimutan ko ang mga problema ko sa sandaling iyon, at nakadama ako ng sobrang kaligayahan, na sabi pa nga ng pari sa sermon, ay “glimpse of heaven”. Nakadagdag pa ng saya para sa akin ang pagbibigay-pugay ng bawat tao sa birhen. Sobrang saya nilang pagmasdan na pinapakita nilang, kahit na gaanong hirap pa man ang maranasan nila ay handa nilang gawin para makalapit sa birhen. Ganito din ang naramdaman ko, ngunit sa hirap gumalaw sa aking kinatatayuan, ay wala na akong nagawa kundi ang kunan na lamang ito ng litrato gamit ang cellphone ko. Isa na ata ito sa hindi ko makakalimutan na experience in the religious aspect of my life.

Nakarating na nga sa gitna ang birhen. Lalo pang lumakas ang sigawan ng mga tao, pati na ang pagtugtog ng banda, gayundin ang pagkanta ng koro sa unahan, at lumakas pang lalo ang pagwawagayway ng mga panyo. Maiisip mo talaga na para bang binibigyan ka ng napakalakas na pwersa mula sa puso mo na nanggaling mismo sa birhen. Ganito ang naramdaman ko habang nasa loob ng simbahan. Maya maya pa ay kinanta na ang isang awit para sa Ina, Latin man ang lingwahe ng kanta, isa rito’y ang ORA PRO NOBIS. Pagkakanta pa nga ay tinanggal na ang birhen sa pagkakakabit sa mga anghel upang dalhin sa gitna ng altar.

Sa gitna ng altar ay may inihandang lugar sa gitna upang paglagyan ng Mahal na Birhen. Wala na tilang mas gaganda pa sa mukha ng birhen. Mata pa lamang nito’y nangungusap na. At ng magsimula ng tumaas ang imahe, na gaya ng mga nananalo bilang Grand Star Dreamer. Ngunit higit pa rito ang ipinakita ng tao sa pagbibigay-pugay sa Ina habang itinataas. May mga usok pa mula sa kinatatayuan ng birhen, na nagdagdag pa ng ganda sa kanya. Mawawari mo’y parang buhay ang imahe at nakangiti sa mga tao. At pagkatapos ng pagkakaaangat ay nabuhay ang mga ilaw sa altar. Ganito na lamang kung ipaghanda ng mga tao ang pagdiriwang ng ganitong piesta.

Pagkatapos ng kaunting mga dasal at pasasalamat mula sa kaparian ay tinapos na ang programa. Sumunod na rito ang misa sa alas-siete, kaya’t sumimba na rin kami.

Sa homily ni Father, may mga bagay siyang gustong ipaliwanag sa mga tao. Una na nga rito ay kung bakit nga ba, kelangan pa ng prusisyon, eh ayon nga sa kasabihan, “Pagkahaba-haba man ng prusisyon, sa Simbahan rin ang tuloy..” Kaya nga napapaisip tayo, bakit nga ba ganun. Sinagot ito ng pari, at ayon sa kanya, kelangan nating ipakita ang UBE – Ultimate Bonding Experience, dahil ang prosisyon ang isa sa paraan kung pano tayo nakikisama sa ating mahal na birhen, sa mga santo at higit pa sa Panginoon. Kadalasan pa nga, ayon sa pari, kapag siya ay kasama sa prusisyon, at nasa banding huli sya, nakikita nya ang mga taong taos-pusong nagdarasal habang naglalakad, at kapag daw tumitigil ng sandali ang prusisyon, nakikita daw niyang lumilingon ang mga tao sa mahal na birhen. Para bang nakakatanggal ng pagod ang mukha nito. Masasabi kong totoo nga naman ang mga ito, naiisip natin na worthy naman ung pagsama naten sa mahabang prosisyon.

At isa pa ay ang isang dahilan ng pagiging masugid na deboto natin sa mahal na birhen. Ayon sa pari, nais ng mga tao na maging katulad natin sa Maria sa kabilang buhay. Iniisip natin na sa pamamagitan ng ating pagpahayag ng debosyon ay naipapakita natin ito.

Sa kabila ng lahat, anumang pagpapakita natin ng ating debosyon, mapatahimik lamang o may kasamang pahid sa santo, pareho namang makakarating sa Panginoon. Salamat at mayroon tayong Lady Mediatrix na handang tumulong upang maihatid ang ating mga panalangin.



“Ultimate Bonding Experience”



_nix_